Vandaag heb ik nog eens een moeilijk gesprek gehad met mijn moeder.
Zij is niet van die aard om zich snel bij een situatie neer te leggen.
Zij kan dus ook niet begrijpen dat ik niet beter word.
Ze vindt dat ik steeds minder "beweeg" en dat is zo ongezond...
Ze wil me naar een pendelaarster sturen in Turnhout want die heeft haar vriendin genezen van een burnout.
Ik sta hier helemaal niet voor open en dan noemt ze me koppig en vraagt ze of ik zo mijn leven ga slijten.
Ik begrijp het wel : het maakt mijn ouders erg ongelukkig, dat zie ik en daar word ik dan weer erg verdrietig van.
Ze staan altijd voor mij klaar en misschien kan ik wel niet voor hun zorgen als het gaat nodig zijn.
![Sad :(](./images/smilies/icon_sad.gif)
Ik heb soms echt medelijden met hen : hun familie en vrienden scheppen op over de fantastische prestaties van hun kinderen en tja...mijn naam valt dan niet tijdens die gesprekken.
Ik zie mijn ouders elke dag wat dus erg confronterend is.
Moest ik ze maar 1 x per week zien zou ik hen veel leed besparen.
Sorry voor de klaagzang.
Als iemand nog goede tips heeft om hier beter mee om te kunnen :
laat maar komen.